Dun aksam kapiyi acmamizla iceri giren bir kara sinegin ilerleyen saatlerde yiyip bitirdigim misirin tabakta kalan artigina musallat olmasi sirasinda esimle aramizda gecen diyalog:
Esim: Uff amma dadandi su sinek de tabagina, kovsana sunu.
Ben: Bitirdim zaten misiri, birak yesin hayvancagiz atigini.
Esim: (Honkk!) Hayvancagiz??
Ben: (Gayet normal) Yazik zaten icerde kaldi, aksamdan beri acikti herhalde, birak yesin iste misirdan biraz.
Esim: Istersen salmayalim, evde besleyelim sinegi?
Ben: Yok o kadar da degil, cani sıkılır zaten yalnız başına.
Esim: !!
Ben: (Esimin kahkahalari esliginde tabagi mutfaga gotururum ve misir artigini cope dokmek yerine tezgahin uzerinde birakirim) Evet evet kalsin bu burda, sinek biraz daha yesin en iyisi..
Sonradan dusununce esimle vardigimiz sonuc:
Bu hamilelik hormonlarinin insani cok degistirdigi kesin. O kadar anac ve merhametli oluyorsunuz ki, sinek bile gozunuze melek gibi gorunuyor! :)))